…
ما راهیِ سرزمین خاموشانیم
هم بستَر جَمعی از فراموشانیم
آغوش گشوده گور و دَر بَر گیرَد
ما را و به مردگان هَم آغوشانیم
با پوششِ چند مِتر چلوار به خویش:
یک فرد ز جمع جامه بر دوشانیم
در بستَر گود و سرد و تاریک و سیاه:
بالایِ بدن لایِ کَفَن پوشانیم
خاموش به رویِ دَندَه، رو بَر قِبلَه:
خوابیده، یکی زِ پنبه در گوشانیم
دادیم به تَفصیل اگر شَرحِ سَفَر
ز آنرو که یک از هزار چاووشانیم
در گودیِ گور هم (جلالی) به خیال:
چون دورِ حیاتِ خویش مِی نوشانیم