…
زِ لحنِ تُند سخن گفتمَت در آزارم
مَکُن کِساد زِ دیدار تلخ بازارَم
مَنَت به میل مداماً مُطیع و مُنقادم
به ناسِزا، به خدا، اینچنین میازارَم
مَرا به نور جَمال و وِصال روشن کُن
که در غیابِ تو چون شام تیره و تارَم
ز بَسکه یکّه و تنها شُدَم دِلَم تنگ است
به دیدَنَت کُنَم ار التماس ناچارَم
به جُز تو، ای گُلِ گلزارِ زندگانی مَن:
زِ هر چه رُستَه زِ خار و خَس است بیزارَم
زِ خویش دور مَگَردان مرا که در گردش:
به میل دور سَرَت هَمچو شاخِ پرگارَم
(جلالی) از تو تمنّا کُند که از سَرِ لُطف
بِخوان به لحنِ ملایم کلام و آثارَم