…
بیا ای یار دردِ دوری ما را مُداوا کن
تو هَم ای خامَه شرحِ حال ما بر چامه انشا کن
میان ماهرویان ماهِ مهر انگیز من گُم شُد
بِگرد ای دیدهِ غمدیده بیدار و پیدا کُن
بگو گر باشَدَت از من شِکایَت نازنین مَن:
مَکُن پنهان زبان بگشای و رنج خویش اِفشا کُن
بیا دیگر ببند این دَفتر نَحسِ شکایت را
به زیر پا فِکَن، با دست خود اوراق را تا کُن
از این پَس اِی نِگارِ مهربان بی ما مرو جائی
بَشو هَمگام و همراه و گُشا لَب، روی با ما کُن
بِنِه یکسو اَدایِ ناز و قَهر و رویِ پَنهانی
بیا کُن آشکار این چهره چون ماه و غوغا کُن
تو هَم در نَظمِ، با عَرضِ سپاس از ماهِ مهرانگیز:
(جلالی) نَقشِ شُکر ای شاعر سرشار ایفا کُن