برد بردی در مه بهمن به دوش انداختیم
زیر بهمن دیک گرم دل ز جوش انداختیم
چشم پوشیدیم از اندام گل مانند یار
گلبن دلدار را از رنگ و بوش انداختیم
تا نگردد زیر باد و برف از سرما سیاه
هرچه گلدان بود، رویش پرده پوش انداختیم
داشت خصمی بدتر از خود چون رقیب بدسگال
با پیامی کذب دعوا با عدوش انداختیم
سینه را از فرط سرما با لباسی گرم و نرم
کام و لب را با سکوتی از خروش انداختیم
دیده بیدار را شبها به زیر نور ماه
تا اذان صبح بر شمع خموش انداختیم
دوستی دارد (جلالی) باده می نوشد مدام
خویشتن را در کنار باده نوش انداختیم
یزد ـ ۹۷/۰۵/۵