در روزهای هفته و در طول ماه و سال
مائیم کنج دار و همانند ما عیال
ما هر دو پیر و خسته و رنجور و دردمند
خاموش و بی تحرک و فارغ ز قیل و قال
اولاد با نواده و خیل نتیجه ها
دورند و نیست دیدنشان بهر ما مجال
بر لب دعای پیر شوی داشت باب ما
ای کاش بود و دید که چونست حال، حال
تنها نشاط و دلخوشی ماست اینکه ما
هرگز نخورده ایم به جز لقمه حلال
هرگز به آنکه گفت بد ما نداشتیم
پاسخ به جز تبسّم و بودیم گنگ و لال
کوته سخن که نیست (جلالی) دگر هوس
در دل مرا، قسم بخداوند ذوالجلال
یزد ـ ۹۷/۰۷/۱۷