مضمون هر آنچه بود، به تدریج گفته شد
در لابلای بیت غزلها نهفته شد
تو شیح و اشتقاق و حروف رویّ به شعر
چون غنچه ها به شاخه مصرع شکفته شد
بس نکته بدیع چو گنج نهفته ای
از خاک در کشیده و چون دُر سفته شد
مضمون ناپسندی اگر در کلام بود
از پیش، حذف گشت و ز گفتار رفته شد
پیری رسید و دیده بیدار زیر پلک
خوش آرمید اکثر ایام و خفته شد
دست زمانه چفت در شعر را ببست
آن در که باز بود به یکباره چفته شد
یعنی ببست بر همگان درب حرف را
راحت (جلالی) از سخن شسته رفته شد
یزد ـ ۹۷/۱۱/۴