کاش آن ماه جبین چهره نمایان می کرد
باز از هم لب چون پسته خندان می کرد
از لب لعل و از آن پسته خندان ما را
دائماً خیره به لعل و در و مرجان می کرد
کاش می کرد کمی بند گریبان را چاک
دیده را شیفته سینه لرزان می کرد
شانه از زلف درآورده و مشکین مو را
از سر گل زده تا شانه پریشان می کرد
گاه می داد به ما بوسه از آن وجه، به وجه
گرچه نرخ است گران، کاش که ارزان می کرد
کاشکی بهر مجازات من مجرم را
در سراپرده خود بُرده به زندان می کرد
کاش آن ماه جبین از ستم خود می کاست
با (جلالی) ز کرم لطف فراوان می کرد
یزد ـ ۹۷/۱۱/۱۷