Menu

کاشکی مِشُد

کاشکی نِگار مِزاش که پَنگُل کَشِش کُنَم
جَفتِ کُپاش بِبوسَم و نازِ خَشِش کُنَم

 

از بَس ملوسَ و لوس و لوندَه نِگارِ مَن
هَس بَندِشَم مدوم و مِتَرسم چَشِش کُنَم

 

اِمبار اگر یَهوکی پیشم نِشِس، بَناس
با گِل گِلُک و از قَقَرسِّش غَشِش کُنَم

 

با شرح حال و دزّ و دُروغای شاخدار
خود را به عَینِ لِنگِه رُستَم وَشش کُنَم

 

تَرسُم اینَه، زِ خَندَه یَهّو روده بُر بِشَه
از شاش تو زیجیمۀ خود فِش فَشش کُنَم

 

این کوف تو پوز رَقیب که دایم مُلِنگُمَه
کاشکی مِشُد که خاک تو حَلقِ لَشِش کُنَم

 

کاشکی مِشُد یَهّویی (جلالی) با دَسِّ خود
این نِفله را توی تَنور آتشش کُنَم

 

یزد ـ ۹۷/۰۸/۴

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *