یارُم که شُدَه چو خرس گُندَه
بَدنیش و هَلَم هَشور و تُندَه
از بس شُدَه چاغ هِی مُخُسبَه
بی کارَد و وَختِ کار کُندَه
تو فکر و خیال کار و بار نیس
با من مِزَنه مدوم لُندَه
تو جاش دَمَرو میُفته بی حال
مِثِّ آدَمایِ خَسَّه مُندَه
از بسکی که رَخ روهم کُنَه بَر
دَیّه لباسی براش نموندَه
او پُر خورَه هو نَموندَه هرگز
تو ظرفِ غذایِ او ته مُندَه
وَصفِش تو غزل (جلالی) کِردَه
وَردار و بوخون رَدیف و رُندَه
یزد ـ ۹۷/۰۹/۱