به محفلی که کنارم نشسته بود نگار
حسود کرد به چشمم نگاه معنی دار
حسد برند به هم دختران اگر بینند
یکی به مرکب مطلوب خویش گشته سوار
من این نگاه حسد را به چشم خود دیدم
نبود مخفی و پوشیده بر اولوالابصار
بر این قیاس تواند کس ار دلش خواهد
ز حاسدان به سهولت گزین نماید یار
فضای میل خودش را وسیعتر سازد
گشاده تر کند ار خواست شاخه پرگار
غرض از این غزل اینست تا به گردن خر
نشان دهیم ره و رسم بستن افسار
لطیفه ایست غزلواره ام برای عموم
بدین طریق (جلالی) بدان کند اقرار
یزد ـ ۹۶/۰۸/۳۰