ماه زمین که چشم من از روش روشن است
مانند اختری بود و دختر من است
(مینا) گل است و چون گل مینا به رنگ و بوی
رشک گل و گیاه چمن زار و گلشن است
باشد مرا چو جسم و چو جانست، در بدن
بی شک و شبهه گویمت او پاره تن است
در وصف عمق دانش و تقوا و بینشش
همواره این زبان من و خامه الکن است
او مولوی شناس، چو شمس است و زین سبب
در چشم عارفان خرد پیشه ذوفن است
چون غمگسار زندگی من بود، از او
دینی مرا مدام چو طوقی به گردن است
این چند بیت را که (جلالی) ز صدق گفت:
از کنه دل سرود، نه منت نهادنست
یزد ـ ۹۶/۱۰/۱۰