سحرگاهان چو شود دیدگانم از هم باز
ز شب وداع کنم روز را کنم آغاز
شراب و باده شب مانده ای اگر باشد
کشم به پیش و خورم بیش و کم ز بعد نماز
چو مست شدم در سه گاه و در ماهور
دو بیت شعر بخوانم ز حافظ شیراز
برای خسته دلان من دو بیت می خوانم
اگرچه کل غزل های اوست روح نواز
نبوده است و نباشد به طور قطع و یقین
چنو به فارسی و در غزل سخن پرداز
برآمده ست غزل های او ز دل، منهم
به سوز دل به زبانم برآورم آواز
امید آنکه (جلالی) به گاه خواندن شعر
ز تن روان من خسته دل کند پرواز
یزد ـ ۹۶/۱۱/۲۱