به پیش چشم خردمند، اشک چشم یتیم
بود خطیر، چو دریای بیکران عظیم
مباد دیده فروبندی ار یتیمی داشت
نگاه خیره و حسرت به کودکت به حریم
ببوس رویش و کن آشنا به کودک خویش
که این نشان کرامت بود ز شخص کریم
برای کودک خود، داری ار خوراکی، کن
به رسم لطف و عدالت میانشان تقسیم
به بستگان یتیمی که با شدت منظور
گهی سری زده و حال پرس و باش ندیم
کمک به طفل پدر مرده، این بدان که بود
مرام و رسم بزرگان ز روزگار قدیم
مفاد ذکر فامّاالیتیم لا تقهر
سروده است (جلالی) و می کند تقدیم
یزد ـ ۹۶/۱۱/۲۷