چه خوش دو زوج ز هر ملّت و قبیله و دسته
به سان دسته گل نزد هم همیشه نشسته
دو حالتند زن و مرد، فرد و زوج تمامی
دو رشته اند که پیوسته اند و گاه گسسته
پر از نشاط و سرورند این دو، دور جوانی
رسند چونگه به پیری، شوند مانده و خسته
دو ریسمان ضخیم و لطیف دست طبیعت
سرشته است و به هم پیچ و تاب داده و بسته
از این دو رشته به تدریج ریسمان همانند
تهیه گشته و از ریسمان بریده و جسته
خوش آن دو زوج که یک جان و در دو تن شده مدغم
ز هر چه محنت و رنج و غمست جسته و رسته
(جلالی) است خوش اقبال ز آنکه همسر فردش
بود چو یک زن برجسته، اوست فرد خجسته
یزد ـ ۹۷/۰۲/۲۹