Menu

دو همسر

چه خوش دو زوج ز هر ملّت و قبیله و دسته
به سان دسته گل نزد هم همیشه نشسته

 

دو حالتند زن و مرد، فرد و زوج تمامی
دو رشته اند که پیوسته اند و گاه گسسته

 

پر از نشاط و سرورند این دو، دور جوانی
رسند چونگه به پیری، شوند مانده و خسته

 

دو ریسمان ضخیم و لطیف دست طبیعت
سرشته است و به هم پیچ و تاب داده و بسته

 

از این دو رشته به تدریج ریسمان همانند
تهیه گشته و از ریسمان بریده و جسته

 

خوش آن دو زوج که یک جان و در دو تن شده مدغم
ز هر چه محنت و رنج و غمست جسته و رسته

 

(جلالی) است خوش اقبال ز آنکه همسر فردش
بود چو یک زن برجسته، اوست فرد خجسته

 

یزد ـ ۹۷/۰۲/۲۹

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *