نگردانند تنها عامیان بر گرد سر ما را
عوام النّاس کالانعام، گردانند دنیا را
خور و خواب است کار این عوامان روزها، هرگز
نمی بیند دو چشم کورِ ایشان روز فردا را
خواص از معرفت چشم خرد دارند بر خالق
به چشم بسته و در زیر، می بینند بالا را
زِ پتک درک عارف کوه گردد کاه و بشکافد
کلنگ معرفت چون موم سازد سنگ خارا را
طواف کعبه با پیک خرد، خیل خردمندان
کنند و نیست لازم طی نمودن دشت و صحرا را
به فیض نور و نعمت دست می یابند محرومان
کنند و نیست لازم طی نمودن دشت و صحرا را
به فیض نور و نعمت دست می یابند محرومان
اگر بیرون نهند از حجره تاریک غم پا را
(جلالی) در به روی غم به بند از پشت تنگاتنگ
پس آن گه باز کن با شور و شادی تُنگ مینا را
یزد ـ ۱۳۹۵/۱۱/۳۰