به راهی، زِ پشتِ سر آمد صدائی
که از رهروی بود و از کفش پائی
بدیدم یکی دختری ماه رو را
خِرامان و خوش صورت و خوش آدائی
سیه موی مَه روی ابروکمانی
به رُخ خال و بر گونه زلف دو تائی
سلامی نمودم، به جای جوابم
بگفت ای پسر جان تو اهل کجائی؟
بگفتم که اهلم، نه نااهل و باشم
یکی عاشق صادق باوفائی
تو حالا بگو کیستی ای عزیزم
اگر اهل حالی، اگر آشنائی
بگفتا منم عاشق جیب و آن هم
پر از سکّه و سیم و زر، بر قبائی
نبودم قبائی به بر، کنده بودم
که تا بهره گیرم زِ باد صبائی
چه گویم که او پول می خواست از من
نمی خواست یک عاشق جانفدائی
تبسم کنان رفت و گفتا نباشد
برِ عاشق مفلسم هیچ جائی
(جلالی) کنون است تنها و لیکن
به دل دارد امّید و دارد خدائی
یزد ـ ۱۳۹۶/۲/۲۰