سروده های من از رهروان راه بسی
به گوش می رسدم از کسان خوش نفسی
به گوش می رسد از رهروان شباهنگام
زِ راه دور به مانند گفته جرسی
بسا به شب شنوم در سه گاه و شور و نوا
به زیر و بم یکی از این سه را زِ پیش و پسی
به کنج خانه دهم گوش بر سروده خویش
به سان مرغ گرفتار بند، در قفسی
ندیده دیدۀ غم دیده ام گلی در یزد
به جز کویر و بیابان خشک و خار و خسی
چه گویمت که ننوشیده ام زِ شهد لبی
چنانکه شیره چشد از گل ای بسا مگسی
مباش در پی دیدار یار در پیری
جوان نه ای تو، (جلالی) بس است بُلهوسی
یزد ـ ۱۳۹۶/۵/۲۹