من ذره ریزم به میان ادبا
این ذره ناچیز سخن ها دارد
این ذره اگر هسته آن بشکافد
بس نور فروزنده که برپا دارد
این ذره همان گوهر ناسفته بود
در داد و ستد بهای بالا دارد
خُردَش مشمارید که این ذره کنون
پرواز به سر منزل عنقاد دارد
خواهد که زند دم به مدیح مردی
کو طنز و غزل های فریبا دارد
با لهجه یزدی چه غزل ها که نگفت
زین شیوه بسی طبع توانا دارد
در فن سخن سنجی و نوپردازی
در نقد غزل رتبه اعلا دارد
طبعش همه دلنشین و موزون و رسا
در صدر ادیبان وطن جا دارد
افتادگی و وقار او ورد زبان
لطف خوش و سیرتی دلارا دارد
صیت غزلش نه در وطن باشد و بس
شهرت به سراتا سر دنیا دارد
آن نیست به جز جلالی استاد سخن
پیر خردی که طبع بنا دارد
زرگر کند افتخار شاگردی او
زیرا که به حق مقام والا دارد
(از استاد زرگر یزدی)