خوش بود صحبت بی شایبه یاری چند
صحبت یاری و پیمانه سرشاری چند
بود چشم به دستی که گرفتست سه تار
گوش بر شعر تر نادره گفتاری چند
نیست جز عیش و خوشی حاصل ایام شباب
این سخن را برسانید به دلداری چند
کای رفیقان بنشینید چو گل در بر هم
تا نروییده به گلزار شما خاری چند
خوش بود گرمی بازار عزیزان که بود
یوسفی چند به بازار و خریداری چند
آه و افسوس که بگذشت در ایام شباب
عمر ما بیهوده سرگرم به پنداری چند
مگر این چند صباحی که «جلالی» مانده ست
بهره گیری ز رخ آینه رخساری چند