آن را که دوست دانَم و دارَم، تویی تویی
با یاد او مُدام سر آرم تویی تویی
آن کَس که بالِ مُرغِ دلم را شکست و رفت
بی او سِرشک از مژه بارَم تویی تویی
باز آی و زَ اَبرِ قهر بیرون آی و مِهر ورَز
زیرا چو ماه در شب تارم تویی تویی
از سینهام رُبوده یکی دل رُبا، دِلم
خواهم گرش به سینه فشارم تویی تویی
اِی دُزدِ دل، زِ بیکَس و کاری چو من مَبُرْ
دل بردهای، بِبُرً، کس و کارم تویی تویی
باقی نمانده دور و بَرَم کس که تا مرا
یاری کند که یاور و یارم تویی تویی
ایل و تَبار و دارو ندارم ز دست رفت
ایل و تبار و دارو نَدارم تویی تویی
بعد از خدا (جلالی) اگر آشتی کَنی
خواهم اگر که شکر گزارم تویی تویی
یزد- دوشنبه ۱۳۹۲/۲/۲