به چَنگِ عشق ندانم چرا اسیر شُدم
چرا به دَورِ جوانی ز غصّه پیر شدم
نیم چو بیشتر همِگنانْ گرسنه نام
از این بِزَنْ بِخورِ روزگار سیر شدم
مرا گرفته میانْ موجِ درد و غم ز نیرو
نِشستهام به کناری و گوشه گیر شدم
به غیرِ زَجْرْ نبُردم زِ کار مَردم اَجْرْ
زِ جِبْرْ بود نه تَفویضْ اگر اَجیر شدم
بَشیر عشق صَلا زد به گوش و گفت بکوش
نَذیر مُنهی و حیرانِ بینظیر شدم
بَنایِ عشق بُوَدْ خالی از خِللْ امّا
بَنا به وَصل نهادم خِلل پذیر شدم
به زیر و رویِ جهان بعد از این ندارم کار
نه سَرْ بُلندْ (جلالی) که سر به زیر شدم
یزد- پنجشنبه ۱۳۹۲/۵/۱۰