اگر که یارْ زِ مَنْ بیخبر جدا نشدی
مُدام وِردِ زَبانم خدا خدا نشدی
قصور از مَنِ بیتجربهست ور نه دلم
اسیر فِرقت آن یارِ مَه لقا نشدی
به رویِ شانه و دستش دِگر، نمیبُردند
دل ار مُرددِ تصمیم و پا به پا نشدی
به گوش گیر و در این گیر و بندِ هجر بکوش
که تا هر آینه بیبَرگ و بینوا نشدی
مگر زِ مِهر کُند پَند گوش و باز کشد
زِ قهر پای که تا پای در هوا نشدی
مگر نسیم سحر سویِ دلبرت بِبرد
پیام را، که کسی منکر صبا نشدی
صدایِ معذرتم رفت تا به عرش زِ فرش
ولی چه سود به گوشِ وی این صدا نشدی
یکی نبود بِپُرسد (جلالی) از عِشقش
چو از تو یار جُدا شد چرا رَها نشدی
یزد- ۱۳۹۲/۶/۹