گَرْ زِ واعِظ طلبِ صُحبت و پَندت باشد
گوشتْ اَر کَرْ بُوَدْ از بختِ بُلندت باشد
واعِظان دَر پیِ تکثیرِ مُریدند مُدام
گوش بر اَهل ریا تا کی و چَندتْ باشد
اگر از کیسهِ خود دستِ پُر آری بیرون
با تو گویند کلامی که پَسَندت باشد
وَرنه با جَعْلِ حَدیثی که تو را ترسانَد
سخن از مَحشَر و از حَبسَت و بَندَت باشد
گر مُقَلّد شدی ایمن شوی از تُهمتِ کفر
گر چه ایمانِ به پا زَند و به زَنْدَت باشد
عارفی گفت: (جلالی) زِ تو، این شعر، چِنان
شَهد، در کامِ من، از شِکَّر و قندت باشد
یزد- ۱۳۹۲/۶/۱۳