این چه شَهریست پُر از فَخرفروشانی چند
که فروشند به ما، خانه به دوشانی چند
از چه میخانه پُر از عربدهکش باشد و مَست
بَر دَرش، دردکشانی و خَموشانی چند
یا چرا ناز فروشند توانمندانی
بر یکی کُهنه بَر و عاریه پوشانی چند
از خَموشانِ پراکندهِ دِلسرد کند
جمع و دِلگرم و چنان چشمهِ جوشانی چند
تا کُند باز لب و گوشِ خَموشانِ دیار
تا که آزاد کند حَلقه به گوشانی چند
تا که تعویض شود جا و مبدّل گردند
دُرد کشهای دَرِ میکده، نوشانی چند
دارد امیّد (جلالی) که یکی کاوه قیام
کَرده و گِرد کُند نادِرهکوشانی چند
یزد- ۱۳۹۲/۶/۱۹