نِشسته است غمی در دلم که نتوان گفت
نه آشکار توان کرد نی به سینه نهُفتْ
به حیرتم که چه سان مُبتلایِ دَردِ فراق
شبانه با غم و اَندوه میتواند خُفت
ز دَردِ هجرْ من آن روز بیخبر بودم
که از وِصالِ نِگارَمْ گُلْ اُمید شِکفت
ز بَد بیاریم این بس که هر چه میگفتم
اگر به میل و مُرادش نبودْ میآشفت
چه گویَمت که به هر بار دادمَش اَندرز
به حرف گوشِ کَری داد و گفته را نَشِنفُت
کنون من و غمِ تنهایی و فِشار فراق
که کرده طاقْ مرا طاقت و به حسرت جُفتْ
در این شکست (جلالی) نداشت راه دِگر
زِ دیده گوهرِ حَسرتْ زِ نوکِ مژگان رُفت
یزد- ۱۳۹۲/۶/۲۳