جُزْ کورْ که چَشمی به جهان باز ندارد
کَسْ دیده از آن سروِ رَوان، باز ندارد
هر چند نِگاهِ همگان دوخته بر اوست
این دوست، به کَس ننگرد و ناز ندارد
هر خانه یکی دِلبَرَکی دارَد اماّ
چون دلبرِ من، خانه بَراَنداز ندارد
پیوسته بُوَدْ رویْ و سر و سینه او باز
پایی به سویِ دَکّه بَزّاز ندارد
دوزَم زِ چه در عشقِ خودم چشم به پایان
آن عشق که توفیق از آغاز ندارد
تا دید گُلمْ را، زِ گُلَشْ روی بِگرداند
بلبل، دِگَر او بر لبش آواز ندارد
لَبْ بَسْت (جلالی) زِ سخن، تا همه گفتند:
یک بیت چنان حافظِ شیراز ندارد
یزد- ۱۳۹۲/۷/۷