اِقبال اگر زِ پَند نیوشان ما شود
دِلگَرمساز، قلب خروشانِ ما شود
گوش فلک پُر است ز غوغایِ عشقْ و یار:
مُشکل خَبَر از این دلِ جوشانِ ما شود
اِی کاش میشد این گُل بِشکُفته باغِ حُسْنْ
یکبار هم ز حُسنْ فروشانِ ما شود
با گوشِ باز، تا شنود شور و شوقِ ما:
لب بندد اَز سخن، زِ خموشانِ ما شود
آنگاه خواهَمَش که بیاید به خَلوتم
تا هم پیاله گشته و نوشانِ ما شود
چون نیمه مست گشت یقیناً در آن زمان:
او هم یکی زِ حرف به گوشانِ ما شود
زین پیش گفته بود فلانی بُوَدْ حَسود
نتواند او زِ مَغلَطه پوشانِ ما شود
حالا دوباره گفته (جلالی) مُطیع نیست
آن بِه یکی ز خانه بِه دوشانِ ما شود
یزد- ۱۳۹۲/۷/۲۲