اِی دوست راحتِ دل و آرامِ جان تویی
جان و دل منی تو و جانِ جهانْ تویی
تا بنده است حُسنِ تو چون آفتابِ و حیف
چون اَبْرِ تیره، بر سرِ من سایبان تویی
من کُشته گَشته خم اّبروِ کمانیام
اَبرو کَمان، کُشندهِ من بیگمان تویی
مانندِ اَبروانِ تو، آرش کَمان نداشت
آرش تویی که صاحب تیر و کمان تویی
در وَصفِ حُسْنْ، بین عوام است اختلاف
در شرحِ این جمال به حقّ ترجمان تویی
مَستَم کُند نگاهِ تو هر وقت بینمت
با آن دو چشم، صاحبِ رطل گران تویی
در هفت آسمانِ دلم یک ستاره نیست
اِی ماهِ من، ستاره هفت آسمان تویی
خطّ و نِشان کَشَند رقیبان برای من
سَر منشاء کشیدنِ خطّ و نِشان تویی
اِمکانِ وَصل بَهرِ (جلالی) بود محال
زیرا زِ فرطِ سیر و سفر لا مکان تویی
یزد- ۱۳۹۲/۷/۲۵