نبود دلبرت اَر مَهرِبان، دریغ مَخورْ
بِکرد پُشت و اگر رو نِهانْ دریغ مخور
بُهار در دل و جانْ پیشِ چشمْ حاضر دار
رسیدی اَرْ که به فصلِ خزان دریغ مخور
خِرد چو گوهر و بَر تار کُتْ چو تاجِ سر است
نبودت اَرْ که کُلاه و نِشانْ دریغ مخور
دهان به بند و نگه دار گوش خود را باز
ز بی عنایَتی هر دهان دریغ مخور
مخوان مدایح بی جایِ خانْ و در بزمَش:
اگر تو را نِنشاند به خوانْ دریغ مخور
به آن ِ صورتِ زیبایی اَرْ شدی مشغول
دگر به ویژگیِ این و آن دریغ مخور
نهان مَدارْ زِ کس نُقطههای ضَعْفَتْ را
و گر که گشت به مَردم عیان، دریغ مخور
دریغ و دَرد، (جلالی) نِشان بیخردی ست
خموش باش و ز قفلِ زبان دریغ مخور
یزد- ۱۳۹۲/۸/۱۰