مُشاهدان، نظر اَزْ سویِ شاهدان آرند:
برایِ آنِ! فریبنده، سویِ آن آرند
نِگه به دیده و مُژگان برای این آن! است
و گر نه مِیْلْ سویِ میلِ سُرمه دان آرند
بیانِ آن! فریبایِ شاهد آسان نیست
که شاعران به تَفاصیلْ در بیان آرند
چنانکه اکثرِ عُشّاق عاجز از آنند
که راز جَذبِه معشوق بر زبان آرند
کمالِ مَعرفت و عُرفِ عارفان این است
که بهر دیدنِ آن! رو به این و آن آرند
خیالِ خیلِ کَمان اَبروان بر این باشد
که تا خَدنگِ نگه در خَمِ کَمان آرند
به دل نشستنِ آن مُلتَزّم بُوَدْ که مُدام
به پیش چشم کَسانْ آنِ! آن عیان آرند
چه خوش سروده (جلالی) به شعرِ خود حافظ
که اوست بندهِ آنان که ز آن ! نِشان آرند
یزد- ۱۳۹۲/۸/۱۸