زَدیم حَلقه بِه دَرْ، تا کَسانْ که ناز کنند:
دَری به رویْ گشایند و روی باز کنند
گِره زِ اَبرویِ خود بعدِ قهر بگشایند
برای آشتی از جنگِ احتراز کنند
از آن نخست نِهادیم پایِ خود را پیش
که تا به جانبِ ما دستِ خود دراز کُنند
فروتنی و تکبرْ، چو باز و بسته کند
رَهِ فلاح، خوش آنان که کشفِ راز کنند
بدینوسیله توانند صاحبانِ کمال
برایِ وِجْهه خود کَسبِ امتیاز کنند
زِ پُشتْ باب و درِ کِبرْ و قهر، بَر بندند
به روی خویش دَرِ آشتی فراز کنند
خوش آن کسان که (جلالی) چنانکه حافظ گفت
چو یار ناز کند بهرشان، نیاز کنند
یزد- ۱۳۹۲/۸/۲۸