بیا به دیدن و تا پایِ تختخواب بیا
نیایی اُرْ که به بیداریم به خواب بیا
بیا بیا که به بینی زِ فرطِ بیماری
چگونه میدَهَدَم دردْ، پیچ و تاب بیا
به اَبْر چادر اگر رویِ مَهِ بپوشانی
سری به من زن و سَر باز و بیحجاب بیا
چو باده خوردی و تا مستیش بود باقی
شِتاب کُن به همان حالتِ خراب بیا
گُناه میکنی از کجروی و کم لطفی
که تا ثوابْ کنی در ره صواب بیا
بیا و هَمْرَهِ خود شادی و نشاط بیا
نه سوت و کور چو عکسِ درونِ قاب بیا
به روی من دَرِ اُمیّد بستی و رفتی
بیا که تا کنی از لطف فتحِ باب بیا
کنارِ تختِ (جلالی) کتاب پُر باشد
بیا که جایِ تو خالیست، لا کتاب بیا
یزد- ۱۳۹۲/۹/۱۲