گیسو بُلند دلبرِ اَبرو کمانِ من
کوته بُوَدْ به شرحِ جمالش زبان من
تیر نگاهِ او به کمانست و میکَشَدْ
ما را کُشَدْ یقین و بُوَدْ این گمان من
ماند آرزو به دل که نشینم کنار او
شاید که دستی آرد و گیرد میانِ من
بوسَم اگر به عالَمِ مَستیش لَعلِ لَبْ
چَسبَد زِ فرطِ شهد لَبَش برد دهان من
بوسی اگر که نذرِ من ناتوان کند
گیرم به تابْ تا به تن آید توانِ من
سَهلَستْ گر خورد سَرِ حاسد به سنگِ غم
زیرا شکست سنگِ ستم استخوان من
جان میدهد ز شوق (جلالی) به پایِ دوست
کو دستِ همّتی که کند اِمتحانِ من
یزد- ۱۳۹۲/۹/۲۵