به سویِ بسته دهانی زِ من ِ ناکامی
برو ای بادِ صبا و برسان پیغامی
گو به آن گُل بَدنِ غنچه دهان بهر خدای
کام بگشای که تا از تو برآید کامی
چند دریا دِ لبِ لعلِ تو شب تا به سحر
وَزْ سحر تا سرِ شب بوسه زنم بر جامی
کاش بودم چو کبوتر لب بامت همه روز
یا چو بومی همه شب گوشهنشین بر بامی
از لب لعلِ تو ای کاش نصیبم میشد
بادهِ نابْ کَزْ آن پخته شود هر خامی
خالِ مُشکین و سرِ زلفِ تو نازم هر چند
مرغِ دل از طمع دانه فُتد در دامی
نامت ای دلبر معشوق بوُدْ وردِ زبان
بر لبِ خلق و زِ عُشّاق نباشد نامی
وَه که اَزْ دردِ غم و رنجِ تو، جان فرساتر
در دل و جانِ (جلالی) نیود آلامی
یزد- ۱۳۹۲/۹/۲۸