ای جانِ من، ز جان، دل و جانِ تو بیخبر
جانانه مَنیّ و روانِ تو بیخبر
راز نهانِ من به جهان گشته آشکار
امّا مَنَم ز رازِ نهانِ تو بیخبر
هر چند من به یاد تو باشم شبانه روز
هستم ز حالِ روز و شبانِ تو بیخبر
تنها منم ز آنِ تو آگه، بدانکه هست
آن عاشقت، ز یاد و ز آنِ تو بیخبر
نام مرا زبانِ تو هرگز نمیبرد
گویا بُوَد دهان ز زبانِ تو بیخبر
سیلابِ دیده بهر تو باشد روان و تو
روحت بُوَد ز آبِ روانِ تو بیخبر
مژگان و اَبروانِ تو در حال کُشتنند
ما را و هست تیر و کمان تو بیخبر
راضی مشو چو بیکَس و کارم ز حال من
باشند بعد مرگ، کسانِ تو بیخبر
شرم آیدم «جلالی» از این سخت جانیم
ای جان من، ز جان، دل و جانِ تو بیخبر
یزد- ۱۳۸۵/۹/۱۷