لَبْ بسته باز، لعلِ سخنگوی او چه شد
گردانده رو، گُشادی اَبرویِ او چه شد
پوشانده زلفِ دلکشِ خود را زِ دیدهها
زندانِ خیلِ زندهدلانْ، موی او چه شد
بَر شانه بود زلفِ پریشان دَرهَمَش
نبود نِشانه، شانهِ گیسویِ او چه شد
گر پاسُخِ سلامْ ز شَرمَش نمیدهد
آخر جوابِ نامه که شُد سویِ او چه شد
بر گونهاَم ز شوق روانست جویِ اَشک
لُطفِ نِگاهِ دیدهِ دلجویِ او چه شد
از بویِ گُل دِماغِ گلستانیان پُر است
آن عطرِ مویِ دلکشِ خوشبویِ او چه شد
بینند مردمانْ که نمیبیند او مرا
سِحْرِ نِگاهِ دیدهِ جادویِ او چه شد
از دهرْ، تیر قهر، به پهلوی ما نشست
در آشتی، نشستنِ پهلویِ او چه شد
ز آن تُرش رو بپرس (جلالی) چو بینیاش
شیرینیِ تبسّمِ آن رویِ او چه شد
یزد- ۱۳۹۲/۱۱/۵