سُرمه از دیدهِ بادامیِ خود پاک مکن
دیده مَحرومْ از آن سُکر طَربناکْ مکن
ژاله آبیست که بَر آتشِ رُخسارهِ تُست
زَبَرْ و ریرْ، بَرِ باد و سَرِ خاک مکن
میکُنَم سینه سپَرْ بهرِ تو در پیش رَقیب
تو دِگر طوقِ گریبان زِ غَضَبْ چاکْ مکن
میدهم جان اگر از میلْ به من بوسه دهی
بوسهای از لبِ لعلعتْ به من اِمساک کن
مردم دیدهِ بپردازِ ز اغیار و دگر
گوش بر وسوَسهِ مردمِ شکّاک مکن
از رقیبی که پی طوطئهِ و پردهدَری ست
بگذر و گوش به لا طایلِ هتّاک مکن
بیممْ از جورِ رَقیبان نبود، نیز تو باش
پاکدلْ همچو (جلالی) و رِ کَسْ باکْ مکن
یزد- ۱۳۹۲/۱۱/۶