دل دادهِ آن زُلفَمْ و آن گوش و بَناگوش
آن مردم چشم سیه و آن لَبِ خاموش
آن خالِ کِنارِ لبْ و آن گردشِ گیسو
گیسویِ شِکنْ در شکن ریخته بر دوش
دِلْ بُرده زِ من زُلفِ سیاهی که نَهادهست
بر شانه سر و شانه گرفتهست در آغوش
آن مویِ میانی که فرو هِشته سر از سرْ
اَندامِ دگر را ننمودهْست فراموش
تا آن که به رَهْ مردم پوینده بِه بینند
رَهِ پویِ سمن بویِ سیه مویِ سیه پوش
در حالتِ بیداریش، اَفسوس نه بینَمْ
در خواب گهی بینمش و دیده اَمَش دوش
دایم بُوَدَمْ دلهره و ترس (جلالی)
تا دِل زَده از من نشود، دل زَنَدَم جوش
یزد- ۱۳۹۲/۱۱/۷