دلمْ گرفته و سوزَد از آن برایِ دلمْ
که نشنود دِگری غیرِ منْ، نوایِ دِلَمْ
هزار بار ببردَند و بازْ پس دادند
چه گویمت که کُنون نیست کَسْ به پایِ دِلَمْ
تو اِی که دلبرِ مغرورِ خویشتن بینی
بیا که آینه در سینه است جایِ دلمْ
زِ درْ درا به سرا پردهِ حقیر و به بین
که هستْ باز به رویت دَرِ سرایِ دلم
در آی و ز آن دو لب لعل بوسهای بخشای
که گشته خون دل و این است خون بهایِ دلم
سِرِشکِ دیده چو اَبر بهار میبارد
به روی و پُر بُود از اِبر غم هوایِ دلم
کسی نبود (جلالی) مرا بلا گردانْ
یکی نبود و نباشد، که خود بلایِ دلمْ
یزد- ۱۳۹۲/۱۱/۱۱