شَوَدْ آن سنگدل یک روز با ما مِهرَبان آیا
نگیرد با دلِ سَنگَشْ دلِ ما را نشان آیا
شود آیا شبی مهمان کند ما را به مشکو یشْ
وَ یا گردد شبی تا بامدادنْ میهمان آیا
اگر مِهمانْ کُند یا میهمان من شود یک شب
کُشندَم از حسد وَزْ رَشک روزی همگنان آیا
وَ گر بَر بادْ خاکمْ ز آتشِ عشقش رود آنگه
کسی گیرد سراغ گور و مُشتی استخوان آیا
چو دردل آتشِ عشقش به دل جاوید میدارم
از آن آب حیاتِ وصل باشم جاوَدان آیا
نَباشد بر جوانان آرزو چون عیب و من پیرم
ندانم سازَدَمْ این آرزومندی جوان آیا
دلم خواهد که یارم با (جلالی) مهربان گردد
که تا شاید جوان گردم، نِماید اِمتحان آیا
یزد- ۱۳۹۲/۱۱/۱۶