به دِلْ هنوز مرا یادِ یارِ گُل بدن است
دو دیده مایلِ دیدارِ آن لب و دَهَنْ است
دلم مُدام پِی دیده میرود شب و روز
اَسیر آن شب زُلفِ سیاه پُر شِکنْ است
چه میشد اَرْ که نشینم به بَرْ، بَرَشْ گیرم
چِنانکه بَرْ تَنِ آن دلنَوازْ پیرهن است
مَدیحِ او نتوانم به حق اَدا کردن
(تو بهترین جهانی) مرا بِهین سخن است
به گونههای لطیفش به راهِ مردم چشم
دو چاهْ بَرْ زَبَرْ و زیرْ چالهِ ذَقن است
فِدایِ نَرگسْ و مژگانَشْ ار نَشد که شوم
هَلاکِ ضربِ خدنگش شوم که این شُدن است
بَرَدْ حَسَدْ به (جلالی) هزار بارْ، هزارْ
نگارِ اوست که محسودِ بلبل چمن است
یزد- ۱۳۹۲/۱۱/۱۸