نِگاه و رویِ خود از من نِهان مکن زِنهار
سِری تکان بِده و سَر، گِران مَکُنْ زِنْهارْ
نگه به جانبِ ما گر نمیکُنی، دیگر
نِگاهِ گرم سویِ این و آن مکن زِنهار
گِرِه میانِ دو اَبرویت اَرْ گُمان داری
بُوَدْ پَسند بِدین سان، گُمان مکن زِنهار
مُسلّم است عزیزم که دوستت دارم
هزار بار مرا اِمتحان مکن زِنهارْ
رَقیبِ من چه سبب دوش میزبانِ تو شد
به باز دید، و را میهمان مکن زِنهارْ
به اِختلافِ رَقیبانِ من که شادم از آن
غَمین نبوده و پا درْ میان مکن زنهارْ
به مُلکِ فقر و جُنونْ اَفسریم و بی کُلَهیمْ
کلاهِ بی کُلهان را نِشان مکن زِنهارْ
به صبر کوش (جلالی) چو یار بیمِهرْ است
دو دستِ قَهرْ سویِ آسمان مکن زِنهارْ
یزد – ۱۳۹۲/۱۱/۲۸