ساقی بیار باده که لبْ تَر کُنیم ما
جانی دوباره بخشی و باور کنیم ما
مَطرب بزَن که از دِگران بانگِ چنگِ تو
برتر بُوُد، که گوش به برتر کنیم ما
ز آن پیشتر که غُصّهِ دل بیشتر شود
با ساز و باده، از دلِ خود درْ کنیم ما
گر نیست از برایِ تو اِمکانِ آمدن
با ما بگو که چارهِ دیگر کُنیم ما
یا آنکه گر مُقرّریِ آمدن کم است
وَجهی اِضافه کردهْ، مقرّر کنیم ما
خود واقفی که شاربِ میبوده و مُدام
خالی به کامْ، جامّ، مُکرّرْ کنیم ما
بازا که با نوایِ (جلالی) مَستِ عشق
با ساز و چنگْ گوشِ فلک کر کنیم ما
یزد – ۱۳۹۳/۲/۲۲