فریب خوردهاَم از چشم مستِ جادویت
از آن دو مردمکِ دل سیهتر از مویت
چه خوب کرده مرتّب خدنگِ مُژگان را
به کف گرفته دو چشمت کمانِ اَبرویت
بر آن سَری که ز پا افکنی مرا زین رو:
نگه نمیکنم از هولِ جانِ خود سویت
اگر چه از دل و جان میکنم تو را تَحْسین
ز دست و تیر جگر دوز و زور بازویت
زِ راهِ خانه شبِ پیش بازگشتی تا:
ندانم این، که کدامست راهِ مشکویت
چرا فِشُرده به هم بینم آن دو لعلْ، چرا
چرا خموش بُوَدْ طوطیِ سخن گویت
توقعی زِ (جلالی) زِ صدقِ دل بپذیر
به سوی دیده ما کُن نِگاهِ دلجویت
یزد – ۱۳۹۳/۴/۹