هَوَسْ و خیالِ باطلْ، به جنون کشانده کارم
همه شب نشسته تا صُبح و ستاره میشمارم
به سَراست فکرِ نا ممکنِ وصلِ ماه رویی
چو تبر به گردِ گردن، بتر از تناب دارم
زِ چه رو ندانم این وسوسه دست بر ندارد
زِ من و به سانِ شب کرده سیاه روزگارم
به گروهِ مردمان نیست دو دیده و نِگاهم
به گناهِ مردمِ دیده مُدام چشم دارم
نِگه ترّحم مرغِ شبی چو بر من اُفتد
شوم از خجالتش آب که بنگرد نزارم
شِنوم ز ناله بوم به بام گاهگاهی:
که ز ناله حزین تو روان از این دیارم
به غزل بیانِ دردمْ به زبان بُود (جلالی)
اگرم زبان رسا نیست خجول و شَرمسارَم
یزد- ۱۳۹۳/۷/۱۷