در خیالْ اِی که، چنان اَشکْ به دامانِ منی
در شب تیره و تنها ، مَهِ تابانِ منی
بر من خسته و در خلوت تنهایی و تار
نور میبخشی و چون شمعِ شبستانِ منی
مردم دیده، تو را دیده در آیینه چشم
که مُدامم جلو دیده، چو مژگانِ منی
گِردِ صدها گُلِ گُلزارْ، هزارن گردند
من یکی، دورِ تو گردم که گلستانِ منی
هرچه گَشتم اَثَرِ پای تو حَتّی، نه خودت
نیست پیدا که تو گم گشته و پنهان منی
گوشهِ خانه نهان گشتی و معلوم نشد
من به زندانِ توامْ یا تو به زِندانِ منی
همچو یعقوب به بیتالحرَنم چشم به راه
توشه مصری و گُم گشته دورانِ منی
عاشقِ تُست (جلالی) منما پُشت بِدو
رویْ بِنما که تواَم جانی و جانانِ مَنی
یزد- ۱۳۹۳/۹/۲۳