چادُرت تنگ و تُرش، راه راهه خو
صورتَت تا پَسِ گردنْ واهَه خو
چرا پَس رفته حِجاب رو سَرت
همه جات زیرِ چادُر پیداهه خو
وَختی راه میری، چرا غوز مُکُنی
سرا، راسْ گیر، کَمَرَتْ دو لّاهه خو
در آورده یکسی پیک تو کوپِت
هُی نگو جایِ ماچِ اغاهَه خو
آسهتر گف بِزَن و غُرنَه نزن
تا نگن این که صدا سُر ناهه خو
چرا همیشه اُوتَّر میشینی
بَغَل دس و دِل من جاهَه خو
صد تُمن هِشته (جلالی) بَدَنت
نوتِ پنجاه تُمنی هاش تاهَه خو
یزد- ۱۳۹۲/۳/۱۱