Menu

يَزِّ کَذايی

 

 

دیروز بارون مَیمد با وِز وِز باد
زمین تَرْ شد وَلی اَوّ رَوّ نیفتاد

 

قَدِ شاشِ مَوشم گر اَوّ رَوّ اُفته
مِگن دنیا را اَوّ بُرد، حرف مُفته

 

چَشِ یزّی مُکُنَه هِی وَرِ نداز
که اَبُره، یا هَوا آسبونَه و وازْ

 

اَما تُوِسونْ و مُرداد ماهِ یَّرْ
کباب‌ها پُخته می‌شَنْ بی‌کباب پَزْ

 

تو و تیرما، روزِ دراز و شَو کوتاهَه
کوتاهیِ شُوایِ یَزّ، سِه ماهَه

 

مِشه باز شو دراز و روز کوچیک
چو غورا گَشنه جا میرَن با جیک جیک

 

آدم دِقْ مَکُنه، اونم چه دِقّی
روزا می‌شَه تا نُه سات و پِلّقی

 

اگر خاسِّد که عَرضِ سال کُند حظِّ
بِرِد یزِّ و بِیدِ یزِّ و بیدِ یزّْ

 

بِرِد یَکْ راسْ هُتِلْ گَرْ بود خالی
برای این که خونه نیس (جلالی)

 

یزد – ۱۳۹۲/۱۰/۱۶

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *