دیروز بارون مَیمد با وِز وِز باد
زمین تَرْ شد وَلی اَوّ رَوّ نیفتاد
قَدِ شاشِ مَوشم گر اَوّ رَوّ اُفته
مِگن دنیا را اَوّ بُرد، حرف مُفته
چَشِ یزّی مُکُنَه هِی وَرِ نداز
که اَبُره، یا هَوا آسبونَه و وازْ
اَما تُوِسونْ و مُرداد ماهِ یَّرْ
کبابها پُخته میشَنْ بیکباب پَزْ
تو و تیرما، روزِ دراز و شَو کوتاهَه
کوتاهیِ شُوایِ یَزّ، سِه ماهَه
مِشه باز شو دراز و روز کوچیک
چو غورا گَشنه جا میرَن با جیک جیک
آدم دِقْ مَکُنه، اونم چه دِقّی
روزا میشَه تا نُه سات و پِلّقی
اگر خاسِّد که عَرضِ سال کُند حظِّ
بِرِد یزِّ و بِیدِ یزِّ و بیدِ یزّْ
بِرِد یَکْ راسْ هُتِلْ گَرْ بود خالی
برای این که خونه نیس (جلالی)
یزد – ۱۳۹۲/۱۰/۱۶