اَگَهْ خواسّی که بیگی، تو وِی سَرها سَر تَری
کُلا تا بکش پایین ، کِه نَفَهمَن که گری
بشنو این حرف و نَدِه، اِ قَدّرْ گوش کَری
لاف در غُربت و گوزْ، توو دکونِ مسگری
***
اگَهْ خواسّی بُخوری، یَروزی مُتَنجینه
وَختی جا خوردی بِزار، باقیشا تو گنجینه
وِل نگرد تا که نگَنْ، یارو گُووِ گَر جینه
تو یکی غولِ تَپَلْ و شُتُر لوکِ نَری
***
شُتُرِدْ گفتم اگر، نَبری شکّ به خودت
گِرد و گُمیلْ و دادی، شکلِ تُمبک به خودت
گاهی یکبار میگری، حالتِ بکْ به خودت
امّا راسِش مِمونی، چو اُلاغِ بَند ْرَی
یزد – ۱۳۹۳/۶/۳۱