در سه گاه ار میکُنی آهنگِ ساز
(چار مضراب سه گاه) اولّ نواز
بعد روی آور به (آواز سه گاه)
آن (درآمد اوّل) است ای مرد راه
(پیش زنگوله) بزن اندر پی اَش
هم (درآمد دوّم) آنگه باقیش:
(نغمه) و (زابُل) (سه مضراب) این زمان
با (مقدّم مویه) میرن بی اَمان
نوبت (مویه) ست و بعد از این مقام
(چار مضرابِ مخالف) زن تمام
گر (مُخالف) نیستی آن را بزن
ورنه (مَغلوب) ی به نزد انجمن
(زنگ اشتر از قدیم) اینجا رواست
هم (مخالف مثنوی) اندر قَفاست
حال (جُغتائی) نواز و بعد از آن
(سه ختائی) را در اینجا فرض دان
این زمان در (پهلوی) آور پناه
ختم بنما ساز با (ضربی سه گاه)